Konecka gmina leży na pograniczu północnego skłonu Gór Świętokrzyskich. Jej ciekawe walory kroajobrazowo-przyrodnicze przyciągają co roku tysiące turystów szczęgólnie z dużych poskich miast. Dawne tradycje przemysłowe w Końskich są nadal kontynuowane. Końskie są siedzibą wielu instytucji państwowych, przetsiębiorstw prywatnych, oświatowych i wielu innych. Bazę noclegową stanowią hotele w Końskich Modliszewicach i całoroczne ośrodki wypoczynkowe w Sielpi.
Olbrzymią atrakcją naszego miasta jest pływalnia miejska. Ulokowana jest przy Szkole Podstawowej nr1. Wymiary niecki basenu to: 25 m x 12,5 m, a głębokość basenu przedstawia się w sposób następujący: 1,20 m x 1,60 m.

Jeżeli zaś chodzi o ochronę zdrowia, w Końskich znajduje się bardzo nowoczesna placówka służąca do tego celu. Chodzi tu o szpital rejonowy im. Św. Łukasza. Zatrudnia on wysoko wykwalifikowaną kadrę medyczną w wielu specjalizacjach. W końskich chorym służy jeszcze Przychodnia Rejonowa znajdująca się przy ulicy południowej.

Obfitość lasów sosnowych, niespotykanego mikroklimatu, a także duża ilość zbiorników wodnych przyciąga corocznie wielu turystów zmęczonych zgiełkiem wielkich metropolii. Dla miłośników zbierania grzybów czy też jagód koneckie lasy to odpowiednie miejsce. W bezpośrednim sąsiedztwie lasów znajdują się zbiorniki wodne m.in. w Sielpi (powierzchnia 60 ha), Górnym Młynie (5,5 ha), Baryczy (3,5 ha), oraz Starej Kuźnicy (2,1 ha).

Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Końskich pochodzą z X wieku i zostały potwierdzone badaniami archeologicznymi przeprowadzonymi w 1925 roku. Podczas budowy warsztatów parowozowych natrafiono wówczas na cmentarzysko wczesnośredniowieczne zawierające około 200 grobów. Jest to najdalej na południe wysunięty ślad osadnictwa plemienia Mazowszan; typowe dla nich ślady pochówku zawierały groby. Natomiast pierwsza pisemna wzmianka o Końskich pochodzi z 1124 roku. Znajduje się ona w dokumencie nadania dóbr ziemskich dla klasztoru w Tyńcu i potwierdza, że Końskie należały wówczas do Prandoty z Prandocina, protoplasty rodu Odrowążów. Ród ten zyskał duże znaczenie w okresie panowania Bolesława Krzywoustego, co można odczytać jako zapłatę za udział w wyprawach tego władcy na pomorze (istnieje hipoteza, że znajdująca się w pobliżu Końskich miejscowość Pomorzany zawdzięcza swą nazwę osadnikom sprowadzonym stamtąd jako łup wojenny) Około 1220 roku ufundowali Odrowążowie Kościół w miejscu, w którym stoi obecnie kolegiata św. Mikołaja. W poł. XVII w. Końskie i położone wokół nich wsie przeszły na własność znakomitego wówczas rodu Małachowskich. Miasto stało się wkrótce ważnym węzłem komunikacyjnym i handlowym. Szlak wiodący z Warszawy (nowej od końca XVI wieku stolicy Polski) łączył się tutaj ze starym średniowiecznym szlakiem handlowym z Zachodu (Poznań) na Wschód (Lwów). Te sprzyjające zjawiska gospodarcze dostrzegł i wykorzystał starosta opoczyński Jan Małachowski, który miał swój dwór właśnie w Końskich. W 1729 roku korzystając z godności poselskiej Małachowski uzyskał dla Końskich od króla Augusta Mocnego przywilej królewski na jarmarki, a 30 XII 1748 roku na mocy przywileju lokacyjnego Augusta III uzyskały Końskie prawa miejskie. Dobra koniunktura gospodarcza II poł. XVIII wieku i gospodarność Małachowskich spowodowała szybki napływ nowych osadników. W roku 1750 w położonym nieopodal Pomykowie założono fabrykę broni, a kilka lat później w samych Końskich powstała fabryka powozów i karet. W 1790 roku Końskie liczyły już 1556 mieszkańców i były największym miastem w powiecie opoczyńskim. Upadek Rzeczypospolitej w 1795r. przyniósł Małachowskim utratę politycznego znaczenia, a dla miasta po okresie względnej prosperity tylko stagnację, a potem regres. Ważne wydarzenia historyczne również omijały miasto, jeżeli nie liczyć kapitulacji wojsk powstania kościuszkowskiego 17 XI 1795r. Po wojnie Napoleona z Austrią Końskie znalazły się w nowo utworzonym Księstwie Warszawskim, a miasto zyskało rangę powiatu. Po Kongresie Wiedeńskim i włączeniu do Cesarstwa Rosyjskiego dotychczasowe powiaty straciły znaczenie, a na ich miejsce powołano obwody, w tym opoczyński z siedzibą w Końskich. Po niewielkim spadku ludności w okresie napoleońskim (1810 r. - 1820 mieszkańców) następny spis w 1820 roku odnotował znaczny przyrost ludności (2660 osób). W II poł. XIX wieku po początkowym zastoju rozpoczął się szybki rozwój przemysłu, zwłaszcza po zmianie właściciela (zadłużony majątek Małachowskich wykupiony został przez Jana hr. Tarnowskiego) i otwarciu w 1886r. linii kolejowej. Od tej pory aż po dziś Końskie pełnią rolę lokalnego ośrodka administracyjnego i kulturalnego. W 1897r. Końskie zamieszkiwało 8130 osób. Niewiele mniejszy był wówczas Ostrowiec Świętokrzyski z 9740 mieszkańcami, jeszcze mniejsze Opoczno (6070). Radom liczył wówczas blisko 30 tys. mieszkańców, a Kielce ponad 20 tys.. W Warszawie, największym mieście Królestwa żyło już 660 tys. ludzi, a w Łodzi 338 tys.. Pośród 8130 mieszkańców Końskich 4450 było Żydami, a 1580 stanowili Rosjanie. Sprzyjająca w tym czasie koniunktura dla rozwoju przemysłu spowodowała, że wyposażeni w kapitał inwestorzy wznieśli na terenie miasta na przełomie XIX i XX stulecia kilkanaście fabryk w tym kilka dużych. Były to odlewie żeliwa Hochberga i Ajzenberga ("Słowianin"), Kronenbluma, Piżyca i Mintza ("Neptun) oraz farbiarnia Fiszera i cegielnia Lewina Z ważniejszych wydarzeń tego okresu należy wymienić rozbudowę kościoła św. Mikołaja w latach 1902-1903, oddanie do użytku elektrowni miejskiej (1913), uruchomienie kina (1913). W czasie I wojny światowej miasto na szczęście nie odniosło poważniejszych uszczerbków, nie stało się też teatrem żadnych poważniejszych bitew czy potyczek. Zahamowany został jednak na długi czas rozwój gospodarczy; sytuację niewiele poprawiło odzyskanie przez Polskę niepodległości. Fabryki stały puste w znacznej mierze z powodu zarwanych przedwojennych rynków zbytu i braku zaplecza surowcowego. To, że nie doszło wówczas w mieście do rewolucyjnych wystąpień należy przypisać pełnej zrozumienia patriotycznej postawie Konecczan. Ożywienie w życiu gospodarczym nastąpiło z chwilą budowy w 1922r. warsztatów naprawczych taboru kolejowego Zakładów Cegielskiego. Zatrudnienie znalazło tu ok. 600 osób. Światowy kryzys gospodarczy w 1929 roku przyniósł kolejny spadek koniunktury. Kryzysu nie udało się w Pełni załagodzić do poł lat 30, mimo rozpoczęcia realizacji Centralnego Okręgu Przemysłowego. Nastąpiło jednak ogromne ożywienie życia społecznego i kulturalnego oraz rozwój oświaty. We wrześniu 1939 roku rozpoczęła się II wojna światowa. W planach obronnych Polski powiat konecki znalazł się w strefie koncentracji południowego zgrupowania Armii Odwodowej "Prusy". Większość jednak jej jednostek nie zdołała na czas zająć wyznaczonych pozycji. Już 3 września samoloty niemieckie zbombardowały dworzec kolejowy. Kolejne naloty spowodowały dotkliwe straty wśród ludności cywilnej i szkody materialne. 8 września Niemcy wkroczyli do miasta, dokonując zarazem pogromu ludności żydowskiej i paląc konecką synagogę. Równocześnie przystąpiono do niszczenia wszelkich oznak polskości miasta. Na mocy dekretu o utworzeniu z części ziem polskich Generalnego Gubernatorstwa powiat konecki wszedł w skład dystryktu radomskiego. Administrację nad okupowanym krajem przejęły od wojsk niemieckich władze cywilne podległe Hansowi Frankowi - Generalnemu Gubernatorowi w Krakowie. Rozpoczął się okres działalności w podziemiu i tajnego nauczania. Nie wszystkie również oddziały wojska polskiego złożyły broń. Ziemie koneckie były, aż do kwietnia 1940 roku miejscem działań oddziału mjr. Henryka Dobrzańskiego, ps. "Hubal". Z biegiem czasu powstaje coraz więcej oddziałów partyzanckich. Rozwija się tajne nauczanie i zręby Polski Podziemnej. Powstają także organizacje bojowe związane z ugrupowaniami lewicowymi. Wśród wielu akcji bojowych partyzantów nie sposób zapomnieć o opanowaniu miasta w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1943 roku przez oddział Armii Krajowej podporucznika Waldemara Świeca "Robota", odbiciu więźniów, likwidacji konfidentów, zdobyciu sprzętu i żywności. 16 stycznia 1945 roku miasto zostało wyzwolone przez Armię Czerwoną. Nie przyniosło ono jednak w pełni oczekiwanej niepodległości. W zaledwie kilka dni później rozpoczęły się bowiem masowe aresztowania partyzantów Armii Krajowej i członków podziemia przez funkcjonariuszy NKWD. Rozpoczął się nowy rozdział w historii miasta związany z funkcjonowaniem władzy ludowej. Już 23 stycznia 1945 roku ukonstytuowała się Tymczasowa Rada Narodowa Miejska w Końskich, której przewodniczącym i zarazem burmistrzem został socjalista Albin Przychodni. Całkowitą władzę w mieście i powiecie przejęły siły związane z PPR i współpracującym z nią skrzydłem PPS - od 1948r. PZPR. Na mocy dekretu PKWN o reformie rolnej z 6 września 1944r. władza ludowa rozparcelowała majątki ziemskie (m.in. majątek hr. Tarnowskich). Natomiast w efekcie dekretu o nacjonalizacji przejmowano zakłady pracy. Niestety przez następne 10 lat nie zrealizowano w Końskich nie zrealizowano praktycznie większych inwestycji oprócz naprawy zniszczeń i uruchomieniem dawnych zakładów przemysłowych. Do pozytywnych zjawisk tego okresu należy zaliczyć m.in. powstanie zawodowego szkolnictwa średniego. Zauważalne zmiany w Końskich nastąpiły w połowie lat pięćdziesiątych. Uruchomiono wówczas zakład urządzeń klimatyzacyjnych i odpylających (późniejszy "Kowent") i oddano pierwsze bloki mieszkalne. W 1961r. utworzono Konecką Spółdzielnię Mieszkaniową i przystąpiono do wznoszenia bloków w okolicach obecnej ul. Hubala. W 1968 r. uruchomiono kolejną wielką fabrykę zajmującą się produkcją odlewniczą i metalurgiczną "Polmo" ("Zamtal"), gdzie w najlepszym okresie pracowało około 3500 osób. Rozbudowie uległy istniejące już "KZO" i "Kowent". Jednak takie jednostronne zorganizowanie życia gospodarczego Końskich wobec przeobrażeń ekonomicznych w kraju na początku lat dziewięćdziesiątych przyniosło niestety miastu ujemne konsekwencje. Wówczas większość zakładów popadła w ogromne kłopoty, niektóre przedsiębiorstwa (jak np. "Zamtal" w 1996 r. ) uległy likwidacji. Pojawiło się bezrobocie jako ważny problem gospodarczy i społeczny, co wpłynęło na stan zatrudnienia niemalże w całym powiecie. Mimo tych kłopotów miasto dynamicznie rozwija się. Na początku lat dziewięćdziesiątych powstało osiedle Parkowe przy ulicy Jana Kiepury, wzniesiono kilka okazałych budynków w centrum Końskich, ukończono budowę Szkoły Podstawowej nr 1 wraz z halą sportową i krytą pływalnią. Obok dużych zakładów przemysłowych bardzo dynamicznie rozwija się sektor drobnych przedsiębiorstw. To właśnie one odmieniły oblicze centrum miasta, nadają życiu Końskich rytm i koloryt.

Końskie i okolice to teren, na którym zachowało się wiele zabytków mających wartość historyczną. Na terenie znajduje się park im. Tarnowskich. Obecnie w Parku Miejskim siedzibę swoją ma Urząd Miasta i Gminy Końskie. W świątyni Egipskiej znajduje się Miejsko-Gminny Dom Kultury.

W Sielpi znajduje się muzeum techniki z wieloma dobrze zachowanymi eksponatami. Zwiedzając Końskie i okolice nie można nie odwiedzić tego miejsca.

Mówiąc o koneckich zabytkach nie sposób nie wspomnieć o jednym z najstarszych koneckich kościołów. Mowa tu oczywiście o kolegiacie św. Mikołaja. Licząca sobie już ponad 500 lat świątynia jest jednym z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych zabytków na całej ziemi koneckiej.

Ostatnimi czasy na placu kolegiaty odbyło się poświęcenie nowo wybudowanego ołtarza polowego, który jeszcze bardziej uwidocznił piękno świątyni i wkomponował się w konecki krajobraz.